பார்த்தன் பள்ளி

சிட்டி சொகுசு வாழ்க்கை கத்து தந்ததை விட கிராமம் எனக்கு நிறைய கத்து தந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை கிராமத்துக்கு போகும்போதும் அது சில கேள்விகளை என மனத்தாளில் எழுதிவிட்டு அடுத்த முறை வரும்போது பதிலோடு வா என்று சொல்லிவிடும்.

இந்த முறை கிராமத்துக்கு வந்ததால் எழுந்த கேள்விகள் இரண்டு......

1.கோவில் கருவறைக்கு வெளியில் நிற்பவனை விட உள்ளே நிற்பவன் தான் நிசமாலுமே கடவுள் மறுப்பாளனோ?

2.திருப்பதி போன்ற பெரிய ஸ்தலங்களுக்கே அடித்து பிடித்து ஓடும் மக்கள் நிசமாலுமே ஆன்மீக புரிதல்களோடுதான் செல்கிறார்களா இல்லை வெறும் ஆட்டு மந்தைகள்தானா?

ஏன் இப்படி எலக்கியவாதி மாதிரி பேசுற? சொல்லவந்தத சொல்லுடேன்னு நீங்க முனகுறது கேக்குது...சொல்றேன்.

நகரத்து கோவில்களை விட மிக பழமையான கோவில்கள். மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த கோவில்கள் தஞ்சை நாகை மாவட்டத்தில் நிறைய இருக்கின்றன. ஒரு வாரத்துக்கு ஒரு கோவில் என்றால் கூட புது புது கோவில்களாக சுற்றிக்கொண்டே இருக்கலாம் வருடம் முழுக்க.

இப்ப ஒரு கொசுவத்திய சுத்துவோம்.......

20 வருஷத்துக்கு முன்ன நான் ஒரு உறவினர் வீட்டுக்கு போயிந்தபோது அந்த கோவிலை ஒட்டிய குளத்தில் பால்ய கூட்டாளிகளோடு தம்பட்டம் அடிப்போம் தினமும். ஒரு வைணவ கோவில் அது. பார்த்தன் பள்ளி பெயர்.திருவெண்காட்டில் இருந்து 2 கிலோ மீட்டரில் இளையமது கூடம் செல்லும் வழியில் வரும்.அருகில் உள்ள ரயில் நிலையம் சீர்காழி.சீர்காழியில் இருந்து சுமார் 11 கிலோ மீட்டர் வரும்.நாகப்பட்டினம் நெடுஞ்சாலை வழியாக வருவோர்கள் அல்லிவிளாகம் எனும் ஊரில் இருந்து குறுக்கே 4 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் வரலாம்.

சுத்துகட்டு சுவர் இல்லாத கோவில் குளம் .3 அடுக்கு பெரிய கோபுரம்.பெரியதும் இல்லாமல் சிறியதும் இல்லாத ரக கோவில் அது. 108 திவ்ய தேசங்களுல் 40 வதாக வரும் . திருமங்கை ஆழ்வாரால் பாடல் பெற்ற தலம் அது.அவற்றுள் எட்டாம் திருமொழியில் இருந்து சில பாசுரங்கள்.

கவள யானைக் கொம்பொசித்த கண்ண னென்றும், காமருசீர்க்

குவளை மேக மன்னமேனி கொண்ட கோனென் னானையென்றும்,

தவள மாட நீடுநாங்கைத் தாம ரையாள் கேள்வனென்றும்,

பவள வாயா ளென்மடந்தை பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே.

கஞ்சன் விட்ட வெஞ்சினத்த களிற டர்த்த காளையென்றும்,

வஞ்ச மேவி வந்தபேயின் உயிரை யுண்ட மாயனென்றும்,

செஞ்சொ லாளர் நீடுநாங்கைத் தேவ தேவ னென்றென்றோதி,

பஞ்சி யன்ன மெல்லடியாள் பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே.

அண்டர் கோனென் னானையென்றும் ஆயர் மாதர் கொங்கைபுல்கு

செண்ட னென்றும், நான்மறைகள் தேடி யோடும் செல்வனென்றும்,

வண்டு லவுபொழில் கொள்நாங்கை மன்னு மாய னென்றென்றோதி,

பண்டு போலன் றென்மடந்தை பார்த்தன் பள்ளி பாடுவாளே.

இந்த முறை விடுமுறையில் அந்த கோவிலுக்கு போகனும்னு ஒரு ஆசை வந்தது.ஒரு மாலைப்பொழுதில் நண்பனோடு TVS 50 யை எடுத்துக்கொண்டு 6 கிலோ மீட்டர் அடர்ந்த சவுக்குகாடும்,தென்னை மரங்களும்,சோளக்கொல்லையும் நிறைந்த பாதையில்  பயணித்தோம்.மாலை மங்கி இரவும் சூழும் நேரம் வையில் நிறைய மயில்கள் மேய்ந்துக்கொண்டிருந்தன .ஊரில் ஏற்படும் மாற்றங்களை பற்றி பேசியபடியே கோவிலை அடைந்தோம்.

கண்டதும் கலங்கி போனேன் அது இருந்த நிலை கண்டு.சுற்றுச்சுவர் சாயும் நிலையில்.கோயிலுக்குள் நுழைந்ததும் அபொகலிப்டோ படத்தில் தலை எடுத்த முண்டங்கள் கொட்டி வைத்திருக்கும் மேடு போல ஊனமான சிலைகள் கொட்டி கிடக்கின்றன.கோவில் பிரகாரத்துக்குள் குப்பைகளும் நாய்க்கடுகு போன்ற செடிகளும் நிறைந்து கிடக்கின்றன.

வெறுங்காலால் நடக்க முடியாத படி இருந்தது. மூலவர் சன்னதி பூட்டி கிடந்தது .சரி ஒரு சுத்து சுத்தி வருவோம்னு  பார்த்தா ஆச்சர்யம் கோவில் சுவரை சேர்த்து வைத்து புத்தம் புதிதாக ஒரு ரூம் கட்டி வெள்ளையடித்திருக்கிறார்கள் பிரகாரத்தில் நடக்கும் விசாலமான இடத்தை அடைத்து. எதுக்கு என்று விசாரித்தால் வெளியூர்ல இருந்து யாரேனும் வந்தால் தங்குவதற்காம்.

அடங்கொன்னியா?...... சாமிக்கே சைக்கிளாம் பூசாரிக்கு புல்லட்டாம்.

அடுத்து தாயார் சன்னதி பக்கம் வந்தா ஒரு தீபமும் இல்லை அதும் சுத்தம் செய்யாத குப்பையாக இருந்தது.சரி அர்ச்சகரை கூப்பிடலாம் என்றால் ஆளை காணோம். அவர் வீடு கோவில் வாசலிலே மூன்று மாடிக்கு கட்டப்பட்டு புத்தம் புதிதாக காட்சி தருகிறது.

கோவிலுக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்த ஒரு பெரியவரிடம் பேச்சுகொடுத்தோம்.

”ஐயிரா சார் அவர் நீங்கள்லாம் கூப்பிட்டா வரமாட்டார். சாயந்தரமா விளக்கு போடுவோம் அப்ப வாங்கன்னு சொல்லுவார்.நீங்க என்ன கார்லயா வந்திருக்கிங்க உடனே வந்து திறக்கறதுக்கு. அது சரி கார்ல வரவன் 100 ரூவா கொடுப்பான் நீங்க 5 ரூவா கொடுப்பீங்க? வேற கோவில் போறதா இருந்தா போயிட்டு திரும்பி வாங்க சார்”.

அது சரின்னு அவருக்கு நன்றி கூறி நடைய கட்டினோம்.அங்க இருந்து சுமார் 8 கிலோ மீட்டர் தொலைவுல இருக்கற ஆழ்வார் திருநகரி கொவிலுக்கு போய்ட்டு திரும்பி வந்த போது கோவில் மூலவர் சன்னதி திறந்து கிடந்தது அப்பவும் அர்ச்சகர் இல்லை.ஆனால் போர்டு இருந்தது.வம்ச பரம்பரை அர்ச்சகர்கள்னு 1700 களில் இருந்து இன்றவரை போட்டிருக்கு.சிரிப்புத்தான் வந்தது.

மேற்சொன்ன இரண்டு கேள்விகளுக்கும் வருவோம்....

இப்படித்தான் சில மாதங்களுக்கு முன் திருக்கடையூர் அமிர்தகடேஸ்வரர் அபிராமிஅம்மன் கோவில் போயிருந்தேன்.

அமிர்தகடேஸ்வரர் கோவில்னு சொன்னாலே யாருக்கும் தெரியாது. ஆனா அபிராமி அம்மன் கோவில் என்றால் எல்லாருக்கும் தெரியும்.எதாலென்றால் அங்குதான் எல்லாரும் சஷடியப்தபூர்த்தி செய்வார்கள்.தன் பக்தனுக்காக எமனின் பாசக்கயிற்றையே தன் மீது தாங்கிய ஈசனின் பெருமை நிறைந்த தலம். ஒரு சிவ ஸ்தலம் ஒரு அம்மன் கோவில்போல அறியப்படுவது அங்க போய் தாலிகட்டிகிட்டா தகரத்துல அடிச்சுப்போட்ட மாதிரி ஸ்ட்ராங்கா இருக்கும்னு எவன் கிளப்பி விட்டானோ.

பாருங்க எல்லாருக்கும் கோவில் வரலாறு தெரியுமா அதெல்லாம் கிடையாது அபிராமி கோவில்ல போய்தான் 60 ஆம் கல்யாணம் செய்யனும்.

”ஏன்?”

”எல்லாரும் பன்றாங்க அம்புட்டுதேன்”

கோவில் பிரகாரம் முழுக்க திருமணம் செய்ய சிறு மேடைகள் போன்ற அமைப்புகள் கும்பக்கலசங்களோடு சிறு யாக குண்டமும். போய் ஜோடியாக அமர்ந்து தாலி கட்டிகிட்டு சாமிக்கு அர்ச்சனை செய்துவிட்டு திரும்பனும். இது மாதிரி திருமணம் செய்ய காசு கட்டனும். கோவிலுக்கு வெளியே நிறைய விடுதிகள் சுற்றுலா வாகனங்கள். எதுக்கு சொல்லுறேன்னா காசு நிறைய புழங்குவது நன்றாகவே தெரியும்.

ஆனால் அதே கோவிலுக்கு பக்கத்தில் அந்த கோவில் சுவரை ஒட்டியே இருக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழமையான சிவன் கோவில் ஒன்று .கோபுரத்தில் அரசமரம் வளர்ந்து இடியும் தருவாயில் இருக்கின்றது அது.வெளவால்கள் விளையாடிக்கொண்டிருக்கின்றது.

”அட எஞ்சாமி என் நிலை கொண்டு உன்னிடம் வேண்டுவதா இல்லை உன் நிலை கண்டு உனக்காக வேண்டுவதா”ன்னு நினைத்துகொண்டே வெளியே வந்தேன்.

கிட்டதட்ட அதே நிலைதான் நேற்றும் பார்த்தன் பள்ளி பார்த்தசாரதியை கண்டதும்.

திருப்பதில இருக்கற பாலாஜிதானய்யா பார்த்தன் பள்ளிலயும் இருக்கான். திருப்பதிக்கு போய் கோடி கோடியா கொட்டுற நீங்க பார்த்தன் பள்ளி பார்த்தசாரதி போன்றவர்களை ஒரு எட்டு போய் பார்த்து ஏதும் செய்ய முடிஞ்சத செஞ்சீங்கன்னா அவனும் சந்தோஷமா இருப்பான் கண்டிப்பா உங்களுக்கும் சகலமும் கொடுப்பான்.சர்வ நிச்சயமாக திருப்பதிலயும்,பெங்களூர் இஸ்கான்லயும்,மைலாப்பூர் கபாலி கோவிலிளும் கிடைக்காத ஒரு அமைதி , அருள் இந்த மாதிரி கோவில்களில் கிடைக்கும்.

இங்கே நீங்களும் உங்கள் கடவுள் மட்டுமே இருப்பீர்கள்.ஜருகண்டி ஜருகண்டி....போய்கிட்டே இருங்க..போய்கிட்டே இருங்க...முன்னாடி போங்க முன்னாடி போங்கன்னு உங்கள யாரும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள்.உங்கள் பிள்ளைகளை அழைத்துப்போய் ”இதே பாருப்பா நம்மை படைத்தவனை” ன்னு அருகில் சென்று கைகாட்ட முடியும். தொடர்ந்து உங்கள் பிள்ளைகளிடமிருந்து வரும் கேள்விகளுக்க பொறுமையாக விடை பகர முடியும்.உணவு கொண்டு சென்று அங்கிருக்கும் ஏழைகள் சிலருக்கு கொடுத்துவிட்டு நீங்களும் குடும்பத்தோடு உண்டு மகிழ்ந்து திரும்ப முடியும்.

வம்ச பரம்பரை பெருமை தாங்கிக்கொண்டு கோவில் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கும் அர்ச்சகரின் அலட்சியத்தையும் கோவில் நிலை கண்டு கலங்காத மனத்தையும். எல்லாரும் போகும் கோவில்களை நோக்கியே முண்டியடித்து ஓடும் மக்களையும் நினைத்து வெறுப்பும் சிரிப்பும் ஒன்று சேர்ந்து வருகிறது.

பெண்களை புரிந்துக்கொள்வது எப்போதும் சிரமமே.....

(அப்பா அம்மா இருவரும் சென்னை வந்து என்னோடு தங்கியிருந்தபோது)

காலை அலுவலகம் கிளம்புபோது , அம்மா எனை பார்த்து :
=====================================================

”யப்பாடி ...... உங்கப்பாவுக்கு என்னமோ போல இருக்குதாம். கைலாம் நடுங்குதுங்குது. சாயந்திரம் வரும்போது எதாவது வாங்கிட்டு வாடி. உன் கிட்ட எப்படி கேக்குறதுன்னு யோசிக்குது. அதும் வேற யார்ட்ட கேக்கும்...”

“சரிம்மா”, நான்

மாலை அலுவலகம் முடிந்ததும் ஒரு டாஸ்மாக்கில் நுழைந்தேன். முதலில் என்ன வாங்குவது என்று தெரியவில்லை. பிராண்டியா,விஸ்கியா இல்ல ரம்மா? சரி என்ன பிராண்டு ?

கண்ணுக்கு அழகாக தெரிந்தது LA MARTIN VSOP தான்.சரி என்று ஒரு ஹாஃப் வாங்கிக்கொண்டு அருகில் உள்ள சூப்பர் மார்க்கெட் சென்று இன்னும் சில பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டு வீடு போய்ச்சேர்ந்தேன்.

டவுசரோடு சுத்திய காலத்தில் சாயந்திரம் அப்பா வீடு வந்து சேரும் போது அவர் கொண்டு வரும் பையை எடுத்து பார்ப்போம் அதில் என்னன்ன திண்பண்டங்கள் இருக்கிறதென்று துழாவி பார்ப்போம். ஏதேனும் இருந்தால் சந்தோஷம் இல்லைன்னா ஒரு ஏமாற்றம் இருக்கும்.

இன்று என் தந்தையில் என்னைக்கண்டேன் அவரும் அதே மாதிரி நான் கொண்டு சென்ற கேரி பையை துழாவிப்பார்த்தபோது.

சிறுபிள்ளை மாதிரி தேடிக்கொண்டிருந்தார். கடைசியில் அவர் கையில் அது கிடைத்தேவிட்டது.

சாப்பிட உட்காரும் போது அப்பாவிடம் கேட்டேன். “ ஏம்ப்பா சரக்கு எப்படி இருந்தது”. நெளிந்த படியே ஆனா சந்தோஷமாக சொன்னார், “ ஹ்ம்ம்ம் நல்லாருக்குப்பா. 

இரவு உணவின் போது , அம்மா அப்பாவை பார்த்து :
===============================================

”எம்பூட்டு புள்ள இருக்கற மரியாதை என்ன? இதுவரைக்கும் தண்ணி கிண்ணி அடிச்சி பாத்துருப்போமா?... நம்மால காலிப்பயங்க கூட போய் நின்னு ஒயின்ஸாப்ல சரக்க வாங்க வச்சிட்டோமேன்னு கொஞ்சமாச்சும் வருத்தம் இருக்கா உனக்கு?...நல்லா சிரிச்சிக்க”.

அப்பாவின் புலம்பல் நன்றாகவே கேட்டது எனக்கு, “ இதுக்கு நீ அவன வாங்கிட்டு வரவே சொல்லிருக்கெ வேணாம் “

---------------------------------------------------------------------------------
நண்பர்கள் அடிக்கடி சொல்லிக்கொள்ளும் மிகவும் காஸ்லியான சரக்காமே பக்கார்டி,ரெமி மார்ட்டின் etc.... அப்பாவுக்கு ஒரு நாளைக்கு வாங்கித்தரனும். :-)) 

அரவான் - ஆழியில் இருந்து அகப்பையில் எடுத்தது

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தமிழை தாய்மொழியாக கொண்ட சமூக குழுக்கள், அதன் தொழில்,பழக்கவழக்கம்,பிரச்சினைகள்,சூழ்ச்சி,சதி,ஒழுக்கம்,காதல்,குடும்பம் அனைத்தையும் காட்சிப்படுத்தி இத்தனைக்குள்ளும் கிராமத்துக்கு ஒரு பெயரில் காவல் தெய்வமாய்  வீற்றிருக்கும் முப்பாட்டன்களில் ஒருவனை. எப்படி வாழ்ந்திருப்பான் என கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தும் முயற்சியே அரவான்.

புழுதியே போர்வையாய் போத்தியிருக்கும் வறண்டு விரிந்த பொட்டல் வெளியில் வேறு தொழில் இல்லாது கேப்பைக்கும்,நெல்லுக்கும் கண்ணக்கோல் வைத்து திருடும் குழுக்களும்.திருடு நடக்காமல் காவல் காக்கும் குழுக்களும் நடையாலும் ஓட்டத்தாலும் எட்டிப்பிடிக்கும் தூரத்தில் வாழ்கின்றன.

களவுக்கு பெயர் போன வேம்பூரைச்சேர்ந்த கொம்பூதி அந்த ஊரில் திறமையான களவானியாக இருக்கிறார்.அவரின் வழி நடக்கும் மற்ற களவானிகளும்.ஆனால் இவர்கள் கண்ணக்கோல் வைக்கும் இடங்களுக்கு இவர்களுக்கு முன் சென்று யாரோ களவாடிவிட்டுப்போய்விட யார் என்று அறிய முயற்சிக்கயில் கையில் சிக்கும் களவானிதான் சின்னானன்.யாரும் இல்லாத அனாதை என சொல்ல தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்டு தோழனாக பாவிக்கிறார் கொம்பூதி.

நெருக்கடியான ஒரு நேரத்தில் சின்னானுக்கும் தமது ஊருக்கும் இரத்த பந்தம் உண்டு என்பதை தெரிந்து நெகிழ்ந்து மகிழ எத்தனிக்கும் அடுத்த கணமே அந்த சந்தோஷம் நிலையின்றிப்போகிறது. சின்னானன் பலிக்கொடுக்க நேர்ந்துக்கொடுக்கப்பட்டவன் என்று தெரிய வருகிறது.

இங்கிருந்து சின்னானன் கதை ஆரம்பிக்கிறது.....

களவுசெய்ய குழுக்கள் இருக்க காவல் காக்கவும் குழுக்கள் இருக்கத்தானே செய்யும் அப்படி ஒரு குழுவில் இளந்தாரையாக சுற்றித்திரிபவந்தான் சின்னானன்.காவலும் காதலுமாக நாட்கள் நகர்கையில் திடீரென்று ஒரு நாள் ஒரு இளைஞன் மர்மமான முறையில் சின்னானன் கிராமத்து மந்தையில் கொலையுண்டுக்கிடக்க கதை சூடு பிடிக்கிறது.

 தாங்கள் அந்த கொலையை செய்யவில்லை என்றாலும் சூழ்நிலையின் நெருக்கடியால் அந்த கொலை நடந்தது தங்கள் கிராமத்து மந்தையில் என்பதால் அந்த கொலைக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு உள்ளாகிறார்கள் சின்னானம்பட்டிக்காரர்கள். செஞ்ச கொலைக்கு பரிகாரம் இன்னொரு உயிர் என தீர்ப்பு வழங்கப்படுகிறது அந்த பகுதி பாளையத்துக்காரரால். பலி நர பலி. தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பலிஆள் சின்னானன்.

முப்பது நாட்களில் தான் மரித்துப்போவேன் என நாட்கள் எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் கொலையை பற்றிய துப்புக்கிடைக்க. கொலையாளியை தேடி ஒடுகிறான் சின்னானன்.கொலைக்கு பலிதான் தீர்வு என தீர்ப்பெழுதியவனே கொலையாளியாய் இருக்க மிச்ச இருக்கும் சில மணி நாழிகைக்குள் அவனை ஊர் முன்னாடி நிறுத்தி உண்மை  உரைத்து ஊர் மானம் காப்பாற்றவும் தன் உயிர் காக்கவும் விழையும் சின்னானன் முயற்சி என்ன ஆனது என்பதே மீதி கதை.

படத்தை ஊன்றிப்பார்க்கவேண்டும். சில சம்பவங்கள் முன்னும் பின்னும் வரும். முன் பார்க்கும்போது வெகு சாதாரணமாய்த்தெரியும் அதே காட்சி பின்னாடி வரும்போது கதையை புரட்டிப்போடுகிறது.

நான் ரசித்தவை :
களவு செய்பவர்கள் ரொம்ப சிரமத்தில் உயிரை பணயம் வைத்து செய்தாலும் அதை விற்கும் போது அவர்களுக்கு கிடைப்பது என்னவோ சொற்பமே.நோகாம நோம்புக்கும்பிட்டு அடுத்தவன் முதுகெலும்பை முறித்து வாழும் கூட்டம் காலங்காலமாய் இருந்துக்கொண்டேத்தான் இருக்கிறது. இப்படி திருடியதை விலை பேசும்போது அது படியாமல் போக விற்க மறுத்து வெளியேறும் அல்பமாய் திருடும் ஒருவனின் கையிலே ஒரு உயிரை காப்பாத்தும் துப்பு இருக்கும். சரிதான் கிடைத்தது போகட்டும்னு விற்றிருந்தால்.கதை வேறு,முடிவு வேறு ,வரலாறு வேறு.
அதே போல் திருடப்போகும் திருடனின் தும்மலுக்கான விலை ஒரு உயிர்.

படத்தை வெகு சாதரணமாய்  பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு பலி ஆளை நிரணயிக்கும் கூழாங்கல் கூடையில் விழுந்ததும் சோகம் பீடித்துக்கொண்டது அது படம் முடிந்து வீடு திரும்பியும் இருந்தது.

வெற்றிலை பாக்கு,தமிழர் கல்யாணம்,பகிர்ந்துண்டு வாழ்தல்,காதலை சொல்லும் விதம்,மனையாளுக்கு கொடுக்கும் சரி சமமான மரியாதை,முக்கால் வேட்டி கட்டிய மனிதர்கள்( வேட்டிய முழுசா கட்டாம அள்ளிச்சொருகுன மாதிரி ஏத்த இறக்கமா கட்டிகிட்டு இடுப்பு பக்கத்துல பொட்டமாதிரி கட்டிகிட்டு வயல் வெளில வேலை பாக்குற கிராமத்து ஆட்களை இன்னும் பார்க்கிறேன்). இதெல்லாம் சின்ன சின்னதாய் வந்து போனாலும் பிடித்திருக்கிறது.

மரணதண்டனையை முரட்டுத்தனமாக ஆதரிப்பவன் நான்.என்னை ரொம்பவே யோசிக்க வைத்து என் நிலையை சிதைக்குது இந்த படம். எத்தனை சின்னான்கள் இந்த உலகில் வாழ்ந்தார்களோ என என்னும்போது மனசு பதறுகிறது.வசந்தபாலன் சார் யோசிக்க வைச்சிட்டீங்க.

இந்த படம் எனக்குள் ஏற்படுத்திய சிந்தனைகளுள் இன்னொன்று. என் கொடியும் எங்கிருந்து ஆரம்பித்ததோ. இப்படியே சாமியாகிப்போன என் முப்பாட்டன் எவனோ அவன் கோவில்தான் எங்கிருக்கோ. பங்காளிகள் தகராறு, மதம் மாறிய சொந்தங்கள் ,புலம்பெயர்ந்த நகர வாழ்கை இப்படி பல என் குல சாமி என்னது? அதுக்கு என்ன வரலாறு? என தெரியாமல் இப்படி பலவற்றை இழந்து நிற்பது வருத்தத்தை தருகிறது.

புத்தகம் பல எழுதி வரலாறை தெரிந்துக்கொள் தமிழா என தலை கீழ நின்னு தண்ணிக்குடிப்பதற்கு பதில் இது மாதிரி சினிமாவில் சொல்வது இன்னும் மக்களை சேரும் நான் எங்கிருந்து வந்தோம் என தெரிந்துக்கொள்ள.

ஊர்ல தீப்பாஞ்சம்மன் கோவில்னு ஒன்னு இருக்கு. நான் என்னைக்கும் பெருசா போனது இல்ல. அப்பா தீமிச்சிருக்கார் அந்த கோவில் திருவிழாவுல. அரவான்ல சின்னானன் மனைவி சொல்லுவாளே நீ முப்பதாம் நாள் போகும் முன் இருபத்தி ஒன்பதாம் நாள் நான் தீப்பாஞ்சிடுவேன்னு. எங்கூரு தீப்பாஞ்சம்மனும் எதுக்கு தீப்பாஞ்சாளோ தெரியல.இனி சாமியா பாக்குறேனோ இல்லையே மரியாதைக்குறிய மூத்த கிழவியா பார்ப்பேன் அவளை.

-நன்றி-